Αβρινέοι στα Κύθηρα, Αβρωνιές στην Κρήτη

Dioscorea communis (L.) Caddick & Wilkin

Syn. Tamus communis L.

Dioscoreaceae

Αναρριχώμενο, περιελισσόμενο φυτό που μπορεί να φτάσει τα 3μ. ύψος. Αυτοφυές στη μεσογειακή λεκάνη, έχει εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Δυτικής Ασίας. Απαντά σε ποικιλία ενδιαιτημάτων, από θαμνώνες και δάση μέχρι φράχτες και άκρες δρόμων, συνήθως σε εδάφη με καλή αποστράγγιση και επαρκή υγρασία (Tutin et al., 1980· Pignatti, 2017).

Τα μεγάλα, λαμπερά φύλλα του έχουν χαρακτηριστικό καρδιόσχημο σχήμα, ενώ οι καρποί είναι έντονες κόκκινες ρόγες. Τα μικροσκοπικά, ωχροκίτρινα άνθη είναι αρσενικά και θηλυκά σε διαφορετικά φυτά (δίοικο είδος) και εμφανίζονται σε χαλαρούς βότρεις. Σε αντίθεση με άλλα αναρριχώμενα φυτά, δεν φέρει έλικες αλλά αναρριχάται περιελισσόμενο γύρω από άλλα φυτά.

Φωτογραφία από τον Δημήτρη Πανάρετο 

Η μεγάλη κονδυλώδης ρίζα του έχει σκούρο, σχεδόν μαυριδερό περίβλημα και, παρόλο που θεωρείται ένα από τα παλαιότερα καθαρτικά, περιέχει τοξικές ουσίες (κυρίως σαπωνίνες και παράγωγα στεροειδών) και η χρήση της ενέχει κινδύνους (Mabberley, 2017).

Όλα τα μέρη του φυτού είναι τοξικά για τον άνθρωπο, ιδιαίτερα οι καρποί και η ρίζα, και παρόλο που από την αρχαιότητα αναφέρονται θεραπευτικές ιδιότητες (διουρητικό, εμετικό, κατά των αρθριτικών, κατά των εγκαυμάτων, καθαρτικό κ.ά.), συνιστάται να αποφεύγεται πλήρως η εσωτερική χρήση του (RHS, 2023).

Αρκετοί ερευνητές έχουν υποθέσει ότι πρόκειται για το φυτό που ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης περιγράφει ως «ἄμπελος μέλαινα». Ωστόσο, νεότερες μελέτες δείχνουν ότι η ταύτιση αυτή είναι μάλλον εσφαλμένη, καθώς η περιγραφή του Διοσκουρίδη αναφέρεται σε φυτό με έλικες και μαύρους καρπούς, χαρακτηριστικά που δεν αντιστοιχούν στο Dioscorea communis, αλλά ταιριάζουν περισσότερο στο είδος Bryonia alba (Renner & Scarborough, 2008).

....ἄμπελος μέλαινα· [οἱ δὲ βρυωνία μέλαινα,] οἱ δὲ Χειρώνιον, [οἱ δὲ βουκράνιον, Ῥωμαῖοι ὄβα ταμίνια, οἱ δὲ ὄβα ταμνούτα, οἱ δὲ βίτις ἄλβα, Δάκοι πριάδιλα, οἱ δὲ πατρίνα, Ἄφροι λαουωθέν]· φύλλα ἐστὶ κισσῷ ὅμοια, μᾶλλον δὲ πρὸς τὰ τῆς μίλακος, καὶ οἱ καυλοὶ <δέ>· μείζονα δὲ ταῦτα. ἐλλαμβάνεται δὲ καὶ αὕτη τῶν δένδρων ταῖς ἕλιξι· καρπὸς δὲ βοτρυώδης, χλωρὸς κατ᾽ ἀρχήν, πεπανθεὶς δὲ μέλας γίνεται· ῥίζα μέλαινα ἔξωθεν, ἔνδοδεν δὲ πυξοειδής. {2} καὶ ταύτης οἱ καυλοὶ κατὰ τὴν πρώτην ἐκβλάστησιν λαχανεύονται· εἰσὶ δὲ διουρητικοί, καταμηνίων κινητικοί, τηκτικοὶ σπλημνός, ἐπιλημπτικοῖς τε καὶ παραλυτικοῖς καὶ σκοτωματικοῖς ἁρμόζουσιν. ἡ δὲ ῥίζα δύναμιν ὁμοίαν τῇ λευκῇ κέκτηται, πρὸς τὰ αὐτὰ ἁρμόζουσαν, ἧττον μέντοι ἐνεργεῖ. ποιεῖ δὲ καὶ πρὸς τοὺς τῶν ὑποζυγίων λόφους, ἐπειδὰν ἑλκωθῶσι, τὰ φύλλα σὺν οἴνῳ καταπλασσόμενα καὶ πρὸς στρέμματα ὁμοίως ἐπιτίθεται.

Διοσκουρίδης,   Περί Ύλης Ιατρικής,   4.183

Με τον ίδιο τρόπο, το φυτό διατήρησε κοινές ονομασίες που συνδέονται με τη βρυωνία (αβρωνία, αβρωνιές, οβριοί, αβρινέοι στα Κύθηρα, black bryony στα Αγγλικά κ.ά.). Η γαλλική ονομασία herbe aux femmes battues («βότανο για δαρμένες γυναίκες») αποδίδεται στη λαϊκή χρήση καταπλασμάτων από τη ρίζα για την αντιμετώπιση μωλώπων και εκχυμώσεων.

Η παλαιότερη ονομασία Tamus πιθανώς σχετίζεται με το λατινικό taminia uva που αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος για συγγενές αναρριχώμενο φυτό, χωρίς να είναι βέβαιη η ταύτιση. Η σύγχρονη ονομασία Dioscorea δόθηκε προς τιμήν του Πεδάνιου Διοσκουρίδη, ενώ το επίθετο communis σημαίνει «κοινός».

Στα Κύθηρα οι νεαροί βλαστοί του φυτού, γνωστοί ως αβρινέοι, συλλέγονται την άνοιξη και καταναλώνονται  σαν βρστή σαλάτα συχνά μαζί με άγρια σπαράγγια. Τρώγονται πάντοτε βρασμένοι, με χοντρό αλάτι και λαδολέμονο. Πρόκειται για πολύ δημοφιλές πιάτο ιδιαίτερα για αυτούς που αρέσκονται στις πικρές γεύσεις. Αρκετοί μου είπαν ότι πίνουν ακόμα και το ζουμί στο οποίο έβρασαν τους αβρινέους το οποίο αλλάζει δραματικά χρώμα όταν του προσθέσουν λεμόνι (από καφετί γίνεται πορτοκαλοκόκκινο).  Το θεωρούν δε εξαίρετο φάρμακο για τα νεφρά και γενικά για αποτοξίνωση του σώματος.  Μερικοί, ιδίως στο νότιο μέρος του νησιού, τους τρώνε τηγανητούς σε ομελέτα.

Η πρακτική αυτή βασίζεται σε παραδοσιακή γνώση, καθώς το φυτό είναι τοξικό σε ακατέργαστη μορφή. 

Θερμές ευχαριστίες στους συμπατριώτες Μάικ, Παναγιώτη, Γιάννη για τη βοήθεια και στον Δημήτρη που μου προμήθευσε τη φωτογραφία με τους αβρινέους.

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΦΥΤΟ ΤΟΞΙΚΟ ΕΩΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΣ ΑΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΘΕΙ ΩΜΟ Η ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΝΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟ.

Βιβλιογραφία - Πηγές

• Tutin, T.G. et al. (1980). Flora Europaea, Vol. 5. Cambridge University Press.

• Pignatti, S. (2017). Flora d’Italia. Edagricole.

• Mabberley, D.J. (2017). Mabberley’s Plant-Book. Cambridge University Press.

• Renner, S.S. & Scarborough, J. (2008). “Black bryony and Dioscorides reconsidered”.

• De Materia Medica – Pedanius Dioscorides

• Naturalis Historia – Pliny the Elder

• Royal Horticultural Society (RHS) Plant Database

Τα Καλογέρια, οι βολβοί και ο Λινναίος

 

Στα Κύθηρα και όχι μόνον, η λαϊκή  ονομασία «καλογέρια» αναφέρεται σε  διάφορα είδη του γένους Muscari και συγγενών γενών (όπως Bellevalia), λόγω της χαρακτηριστικής μορφής και του σκούρου χρωματισμού της ταξιανθίας. Πιθανόν να  χρησιμοποιήθηκαν ανάλογα με την περιοχή και  άλλα  ονόματα, πάντως στα νότια του νησιού των Κυθήρων με το όνομα «καλογέρια» οι παλιότεροι κάτοικοι αναφέρονταν στα  είδη Μuscari commutatum (άγρια καλογέρια), Βellevalia dubia και Μuscari comosum (ήμερα καλογέρια). Μάζευαν τα νεαρά ανθισμένα φυτά και τα κατανάλωναν σαν βραστή σαλάτα. Κάποιοι μάλιστα έπιναν το σκουρόχρωμο ζουμί τους. (Προφορική μαρτυρία από την κ. Καλλιόπη από την Παλιόπολη) Από το τρίτο είδος Muscari comosum χρησιμοποιούσαν και τον βολβό όπως έχω περιγράψει σε προηγούμενο άρθρο. https://floracytherea.blogspot.com/search?q=leopoldia

 Η σύγχυση που προκύπτει από τη λαϊκή ονομασία «καλογέρια» είναι  χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατούσε στη βοτανική πριν από την καθιέρωση της επιστημονικής ονοματολογίας.Στην παραδοσιακή κοινωνία, η ονοματοδοσία των φυτών βασιζόταν σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, χρήσεις ή συμβολισμούς. Έτσι, το όνομα «καλογέρια» πιθανόν να σχετίζεται με το σκούρο χρώμα των ανθέων ή με τη μορφή της ταξιανθίας που θυμίζει καλόγερο. Ωστόσο, αυτή η ποιητική και εμπειρική προσέγγιση, αν και πολιτισμικά πολύτιμη, δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ακρίβεια. Το ίδιο όνομα μπορούσε να χρησιμοποιείται από διαφορετικές κοινότητες για διαφορετικά είδη, ενώ παράλληλα το ίδιο είδος μπορούσε να φέρει πολλαπλές ονομασίες.

Η ανάγκη για ένα σταθερό και καθολικά αποδεκτό σύστημα ονοματολογίας οδήγησε, τον 18ο αιώνα, στη ριζική τομή που επέφερε ο  Κάρολος Λινναίος (Carl Linnaeus). Με την καθιέρωση του διωνυμικού συστήματος, κάθε φυτό απέκτησε ένα μοναδικό επιστημονικό όνομα αποτελούμενο από δύο μέρη: το όνομα του γένους και το ειδικό επίθετο. Έτσι, η αμφισημία των λαϊκών ονομασιών αντικαταστάθηκε από μια σαφή και διεθνώς κατανοητή γλώσσα.

Στην περίπτωση των «καλογεριών», το διωνυμικό σύστημα επιτρέπει να διακρίνουμε με ακρίβεια αν αναφερόμαστε σε είδη του γένους Muscari ή σε συγγενή του γένους Bellevalia, τα οποία στο παρελθόν συχνά συγχέονταν, ακόμη και σε επιστημονικό επίπεδο, καθώς ορισμένα από αυτά είχαν αρχικά ενταχθεί στο ίδιο γένος. Η σαφής αυτή διάκριση είναι κρίσιμη όχι μόνο για τη βοτανική ταξινόμηση, αλλά και για την οικολογία, τη φαρμακολογία και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

Παρά την επιστημονική πρόοδο, οι λαϊκές ονομασίες εξακολουθούν να επιβιώνουν και να χρησιμοποιούνται, διατηρώντας μια ζωντανή σχέση με την τοπική γνώση και την πολιτισμική παράδοση. Ωστόσο, η περίπτωση των «καλογεριών» υπενθυμίζει με σαφήνεια γιατί η επιστημονική ονοματολογία υπήρξε απαραίτητη: χωρίς αυτήν, η επικοινωνία για τον φυσικό κόσμο θα παρέμενε ασαφής, και η γνώση  θα μεταδιδόταν δύσκολα.

 

Η σπάνια και πολύτιμη Νεπέτα των Κυθήρων

Nepeta scordotis L. (1756)

Συνώνυμα:
Nepeta hirsuta L.
Nepeta procumbens Mill.

 Lamiaceae – Χειλανθή

Το σχετικά σπάνιο αυτό φυτό ανήκει στο γένος Nepeta, στο οποίο ταξινομούνται περίπου 250–300 είδη, με κύρια εξάπλωση στην Ευρασία και τη βόρεια Αφρική, ενώ αρκετά έχουν εισαχθεί και στη Βόρεια Αμερική.

Το Nepeta scordotis είναι αυτόχθονο της νοτιοανατολικής Ευρώπης και απαντά σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης. Αναπτύσσεται κυρίως σε ξηρά, πετρώδη εδάφη και φρυγανότοπους, σε ηλιόλουστες θέσεις. Όπως και άλλα είδη του γένους, είναι αρωματικό φυτό, καλά προσαρμοσμένο σε ξηροθερμικές συνθήκες.

Στο νησί των Κυθήρων είναι μάλλον σπάνιο· το έχω εντοπίσει σε πέντε τοποθεσίες, μία στο βόρειο τμήμα, τρεις στο κεντρικό μέρος του νησιού ενώ πρόσφατα ο καθηγητής βοτανικής Alex Kocyan μου υπέδειξε μία ακόμα θέση στα νοτιοδυτικά. Με βάση την τοπική του παρουσία, εκτιμώ ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί απειλούμενο σε επίπεδο νησιού, κυρίως λόγω της κλιματικής αλλαγής και της αυξανόμενης ανθρώπινης δραστηριότητας που ενδέχεται να υποβαθμίσει τους φυσικούς του οικοτόπους.

Ένα συγγενικό είδος του γένους, το Nepeta cataria (γνωστό ως catnip), είναι ιδιαίτερα γνωστό για την επίδρασή του στις γάτες. Όταν το οσφραίνονται, πολλές ώριμες γάτες παρουσιάζουν χαρακτηριστική συμπεριφορά: τρίβονται στο φυτό, παίζουν, γουργουρίζουν και τριλίζουν, σε μια κατάσταση ευφορίας που διαρκεί συνήθως 10–15 λεπτά. Για τον λόγο αυτό, αποξηραμένα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται ευρέως στην κατασκευή παιχνιδιών για γάτες.

Το όνομα του γένους Nepeta πιθανόν προέρχεται από την αρχαία ετρουσκική πόλη Nepete (σημερινή Nepi στην Ιταλία), η οποία φαίνεται να συνδέεται ετυμολογικά με ρίζα που σημαίνει «νερό». Το ειδικό επίθετο scordotis προέρχεται από την ελληνική λέξη «σκόρδον»  και  αναφέρεται στην χαρακτηριστική οσμή του φυτού.

 Βιβλιογραφία - Πηγές                                                            

Plants of the World Online (POWO).
https://powo.science.kew.org/

World Flora Online (WFO).
 http://www.worldfloraonline.org/

International Plant Names Index (IPNI).
 https://www.ipni.org/

Euro+Med PlantBase.
 http://www.emplantbase.org/