Οι ξελογιάστρες της Άνοιξης ΙΙ

Ophrys iricolor

Desfontaines,1807

Οφρύς η ιριδόχρωμη

Orchidaceae

Φεβρουάριος - Μάρτιος 2012. Φωτογραφίες, κείμενο: Σ. Φατσέα

Από κάποιους βοτανολόγους θεωρείται ξεχωριστή ομάδα (P. Delforge,1997) ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι ανήκει στην ομάδα fusca. (βλ. σχετική παλαιότερη ανάρτηση). Ο υπέροχος θυρεός που λαμπυρίζει στα χρώματα της ίριδας ενέπνευσε το όνομά της. Οι ιριδόχρωμες ανθίζουν από το Φεβρουάριο ως τα τέλη Μαρτίου σε όλη την Ελλάδα, ενώ κάποια είδη όπως η Οφρύς της Μεσαράς (Ophrys mesaritica) μπορεί να ανθίσουν και από τα μέσα Ιανουαρίου. (βλ. σχετική παλαιότερη ανάρτηση)

Οι ξελογιάστρες της Άνοιξης Ι

Ophrys fusca sensu lato, Link 1799

(O.fusca group) Delforge 2006

Οφρύς η καστανόχρωμη

Orchidaceae

Κύθηρα, Μάρτιος 2012. Φωτογραφίες, κείμενο: Σταυρούλα Φατσέα

Το μουντό και μάλλον θλιμμένο χρώμα της την κάνει να φαίνεται σαν αδιάφορο ζουζούνι πάνω σε θάμνο. Γιατί ακριβώς αυτό θέλει η οφρύς φούσκα. Αν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις πως είναι λουλούδι. Και τι λουλούδι!

Επειδή δεν έχει τίποτα να δώσει στο έντομο που χρειάζεται για την επικονίασή της, αυτή, όπως και οι υπόλοιπες ophrys, μιμείται την εμφάνιση του θηλυκού κάποιου συγκεκριμένου εντόμου σκορπίζει στον αέρα τη μυρωδιά του και περιμένει το αφελές αρσενικό που στην ορμή του να ζευγαρώσει, ξεγελιέται και μεταφέρει την πολύτιμη γύρη σε άλλο άνθος, δίνοντας τη δυνατότητα στο είδος να διαιωνιστεί. Στην προσπάθεια της αυτή, η οφρύς φούσκα αλλάζει διαρκώς την εμφάνισή της ώστε να είναι ελκυστική...

Προτιμά τα δύσκολα, φυτρώνει ανάμεσα στα φρύγανα και τα αγκάθια της Μεσογείου, σε πετρώδεις τοποθεσίες χαμηλής βλάστησης. Έτσι και τα δεκάδες είδη ή ποικιλίες, που υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο και προκαλούν πονοκέφαλο στους ειδικούς.

Ophrys fusca Link

Οφρύς η καστανόχρωμη

Ophrys iricolor

Οφρύς η ιριδόχρωμη

Orchidaceae

Φεβρουάριος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Ακόμα μία πανέμορφη ελληνική ορχιδέα που βρήκαμε στα βορειοανατολικά του νησιού. Ονομάζεται και Ophrys iricolor- Οφρύς η ιριδόχρωμη. Από την υπάρχουσα βιβλιογραφία φαίνεται ότι το θέμα ταξινόμησης είναι ανοικτό αφού εμφανίζονται διαρκώς παραλλαγές του είδους. Στην Ελλάδα καταγράφονται τρία ή τέσσερα υποείδη που θεωρούνται τοπικά ενδημικά.